Bitwa pod Indurą

# Bitwa pod Indurą: Kluczowy Epizod Operacji Niemeńskiej

Bitwa pod Indurą miała miejsce w czasie wojny polsko-bolszewickiej i była istotnym epizodem Operacji Niemeńskiej. W ramach tej operacji doszło do starcia pomiędzy 21 Dywizją Górską, dowodzoną przez generała Andrzeja Galicę, a oddziałami sowieckich 5. i 6. Dywizji Strzelców. Walki te miały miejsce w kontekście szerszych działań wojennych, które dobiegały końca po znacznych zwycięstwach Polaków w sierpniu 1920 roku.

## Sytuacja Geopolityczna

W drugiej połowie sierpnia 1920 roku, w wyniku operacji warszawskiej, wojska polskie skutecznie zatrzymały ofensywę armii Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. Kluczowym momentem była bitwa nad Wisłą, w której marszałek Józef Piłsudski podjął decyzję o uderzeniu znad Wieprza. Zwycięstwo to zmieniło bieg wojny, a Wojsko Polskie przeszło do ciągłej ofensywy.

Po bitwie nad Wisłą front polsko-sowiecki ustabilizował się, a obie strony przystąpiły do reorganizacji swoich sił. Armie Frontu Zachodniego, pod dowództwem Tuchaczewskiego, zaczęły odbudowywać swoje linie obronne, co z kolei zmusiło Naczelne Dowództwo Wojsk Polskich do zmiany strategii. Zamiast frontów, wprowadzono nowe dowództwa armii, a w tym kontekście 2. i 4. Armia rozpoczęły przygotowania do nowej bitwy, której celem miało być ostateczne rozgromienie wojsk rosyjskich.

## Planowanie Operacji Niemeńskiej

10 września 1920 roku, na odprawie w Brześciu, Piłsudski przedstawił zarys planu nowej ofensywy, której celem było zdobycie kluczowych miejscowości, takich jak Grodno i Wołkowysk. Plan zakładał skoncentrowanie sił w centrum oraz szybkie manewry na skrzydłach, mające na celu wyjście na tyły armii przeciwnika.

W ramach tej strategii, 21 Dywizja Górska, działająca w centrum ugrupowania 2 Armii, otrzymała rozkaz, aby 23 września uderzyć na miejscowości Odelsk i Indura. Po ich zdobyciu, celem było uchwycenie przeprawy na Niemnie w Kornatowie.

## Walki o Indurę

Dnia 23 września, po zdobyciu Odelska przez 2 Brygadę Strzelców Podhalańskich, Polacy przystąpili do dalszych działań. Sowieci, wycofując się pod Żernówkę, utworzyli przedmoście Indury. Polscy dowódcy zdecydowali się na wznowienie natarcia dopiero następnego ranka, co dało przeciwnikowi czas na wzmocnienie swoich pozycji.

Rano, 3 pułk strzelców podhalańskich zaatakował Żernówkę, podczas gdy 4 pułk skierował swoje siły na Indurę. Wsparcie ogniowe zapewniał I dywizjon 21 pułku artylerii polowej. Walki były zacięte, a polskie oddziały napotykały silny opór ze strony dobrze okopanych sowietów. Pomimo wielokrotnych ataków, pierwsze bataliony 3 pułku poniosły znaczne straty, a ich wysiłki nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.

W międzyczasie, III batalion 4 pułku kontynuował marsz wzdłuż drogi Dubówka – Indura. W godzinach południowych, batalion ten zajął Indurę, jednak silny kontratak sowiecki, wsparty ogniem artylerii, zmusił Polaków do odwrotu.

W odpowiedzi na to, II batalion 4 pułku podjął działania, które pozwoliły ponownie wyprzeć

Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).